| Lieve jij, Lukt het een beetje met januari? Het schijnt voor veel mensen de zwaarste maand van het jaar te zijn en dat vind ik persoonlijk toch een grappig verschijnsel. Want het is de maand van het jaar die het minst van ons vraagt. Het is de maand die zachtjes “laat maar” fluistert. Dat komt straks wel. Morgen. Blijf maar liggen. Als je kunt of misschien wel meer: als je durft. Januari nodigt ons uit om naar binnen te keren. Om te voelen wat niet meer klopt. Ze wil dat we opladen zodat we daarna vol goede moed weer vooruit kunnen. Vertragen, vertragen, vertragen… Waarom is dat zo moeilijk? Een paar dagen geleden las ik een nieuwsartikel over één van de laatste inheemse bevolkingsgroepen in Peru die precies niets met onze samenleving te maken wil hebben. Geef ze eens ongelijk, dacht ik. En met mij talloze anderen. Dit bericht telde honderden reacties variërend van “ik snap het helemaal” tot “hebben ze nog een nieuw bevolkingslid nodig?” Oké fine en er waren wat mannen van middelbare leeftijd die ook graag de hele dag in hun blote piemel rond wilden lopen. Surprise surprise. Moraal van het verhaal: we willen allemaal disconnecten, maar hebben moeite met de enige maand van het jaar die ons daar echt toe uitnodigt. Ik betrapte mezelf er laatst ook op. Op reikhalzend uitkijken naar de zomer. Het moment waarop de wereld weer tot leven komt want het is wel een beetje “een saaie bedoeling zo.” Terwijl ik misschien gewoon eerst even moet bijkomen van de vorige zomer. De zomer van 2025 waarin ik binnen tweeënhalve maand besloot te emigreren en daar alles voor regelde terwijl ik gelovebombed werd door een halve Italiaan die op het laatste moment nog even vanuit Spanje kwam overvliegen om samen vijf intense dagen in Nederland te beleven. Of zoals één van mijn beste vriendinnen zei: dit is geen rode vlag, maar een rode sirene. Hij geeft licht en vibreert. Tsja, wat kan ik zeggen? Mijn hart wil soms gewoon een verzetje en moet uiteindelijk ook zelf op de blaren zitten dus ik laat haar maar. Ze klopt niet voor niets. Al met al was het een wilde rit en dat geldt eigenlijk voor heel 2025. Iets wat ik van ontzettend veel mensen hoor. En weet je wat je daarna het beste kan doen? Precies. Even helemaal niets. Juist zodat er iets ontzettend moois naar het oppervlak kan komen. Iets wat richting geeft. Iets wat je misschien al heel lang hebt weggestopt: je diepste verlangens. Misschien is dat waar deze maand voor bedoeld is. Voelen wat je écht wilt. Zachtjes. Zonder deadlines en zonder prestatiedruk. Niet: “penetratieseks moet nou echt eens gaan lukken.” Maar: “ik sta mezelf toe om te willen dat het lukt.” Want verlangen is geen zwakte. Het is richting. Het is je lichaam dat zegt: daar wil ik naartoe. En nee, je hoeft niet vandaag alles te ‘fixen,’ maar je mag wél vandaag besluiten dat je niet voor altijd in de kou blijft leven. Want de waarheid is wat overblijft als de rest stilvalt en dat is precies wat januari van je vraagt. Januari vraagt niets van je behalve eerlijkheid. Eerlijkheid over wat je mist, wat je hoopt en wat je eigenlijk al te lang hebt uitgesteld juist zodat je de rest van het jaar vol goede moed vooruit kan en niet zomaar ergens heen.. .. maar eindelijk de goede kant op. De kant van jouw verlangens. Ready to heal? Lees HIER alles over Path to Pleasure. Een science, somatisch én soulbased methode voor vaginismeherstel waarmee al +350 vrouwen pijn tijdens het vrijen voorgoed overwonnen. |
