Wat de f*ck?!
Is wat ik dacht toen het pijn blééf doen. Want heel eerlijk? Ik was ook in de mythe getrapt dat de eerste keer pijn ‘erbij hoorde,’ dus daar lag ik. Zeventien jaar jong, ogen dicht en kiezen op elkaar. Met een vriendje waar ik niet per se verliefd op was, maar ik deed het er maar mee. Letterlijk. Ik wilde het vooral snel achter de rug hebben zodat ik door kon naar het leuke gedeelte. Het moment waar iedereen het over had. Het moment waarop seks fijn zou worden. Wat ik toen niet wist was dat mijn eerste keer fijne penetratieseks nog tien jaar op zich zou laten wachten…
Tien jaar lang was seks zowel letterlijk als figuurlijk een pijnlijke bedoeling en ik snapte niet waarom. Was ik overgeslagen bij het uitdelen van de normaal functionerende lichamen? Waarom was iedereen behalve ik in staat om gewoon “normaal” seks te hebben? Wat was er in vredesnaam mis met mij?!
Laten we het nog een keer proberen...
Als je denkt dat ik gedurende die tien jaar niets probeerde om ervan af te komen ken je mij niet. Klopt ook, vandaar deze pagina, maar dat terzijde. Ik ben altijd een ongelofelijke doorzetter geweest en geef niet zomaar op. Tegelijkertijd voelde ik ontzettend veel schaamte over dit onderwerp. Zo veel dat ik het er met niemand over had terwijl ik stilletjes worstelde met kleine dildo’s, vingers, piemels en alles daar tussenin.
Ondertussen vroeg ik mij af wat er in vredesnaam mis met mij was. Was mijn vagina te klein? Was ik a-seksueel? Waarom lijken mijn vriendinnen de sterren van de hemel te seksen en vind ik het een gedoe, pijnlijk en eigenlijk gewoon ronduit verschrikkelijk?
Het antwoord op deze vraag bleef steevast hetzelfde: er was gewoon écht iets mis met mij. En omdat niemand een weirdo wil zijn had ik af en toe ontzettend pijnlijke penetratieseks. Sporadisch met praktisch wildvreemden en op een gegeven moment wekelijks met mijn vriendje. Hoe ik dat heb volgehouden is mij nog altijd een raadsel. Deze relatie liep (godzijdank) op de klippen en ik stopte het hele onderwerp in een donker hoekje achterin mijn brein waar ik een aantal jaar succesvol kon doen alsof het niet bestond.
Tot over mijn oren verliefd
Ik ben een ongelofelijke romanticus, maar geloof niet dat ik ooit eerder gevoeld had wat ik in 2017 voelde toen ik voor het eerst de school in Málaga binnenstapte waar ik de komende maanden Spaanse les zou krijgen. BAM. Verliefd. Meteen. Zonder mij af te vragen of we wel een goede match zouden zijn want dat doe je niet als de sangria rijkelijk vloeit en het zonnetje haar invloed uitoefent op je hormonen.
Ik kon mijn geluk niet op toen ‘de jongen van de administratie’ mij ook zag zitten. Het was wederzijds! Holy shit! Wat er vervolgens gebeurde komt je misschien bekend voor. Ik realiseerde mij al snel dat bij daten iets komt kijken wat mij nog nooit echt gelukt was. Right. Seks. Kutzooi. Maar goed, ik had het eerder uitgezeten dus dat zou ik nu ook weer doen want anders raakte ik hem kwijt. Daar was ik heilig van overtuigd.
Mijn verbazing was dan ook groot toen ik erachter kwam dat mannen helemaal niet ‘maar één ding willen.’ Tuurlijk, het liefst wilde hij ook de intimiteit van (penetratie)seks met mij ervaren, maar hij zag dat het mij pijn deed en dat haalde de lol er voor hem wel af. Toen ik vroeg of hij dan wel bij mij wilde blijven of het misschien met anderen wilde doen lachte hij mij keihard uit. Ik ben gek op jou, gekkie. Met of zonder seks. Het was één van de liefste dingen die iemand ooit tegen mij had gezegd (wat misschien ook iets zegt over het soort mannen waar ik voorheen mee date), maar daarmee was het onderwerp ook afgesloten. We hadden geen seks, spraken daar ook nooit over en dat leek gedurende onze hele relatie ‘prima.’
Wacht eens even... het kan wél
In 2018 is deze relatie met heel veel liefde geëindigd. Op de lange termijn waren we inderdaad geen match, maar in de periode dat we samen waren was er zó veel liefde. Ik vind het nu achteraf vooral mega zonde dat ik daar niet voluit van heb kunnen genieten. Dat ik niet met mijn vriendinnen mee kon praten over wilde nachten, maar enkel schouderophalend zei dat ik het gewoon niet zo boeiend vond. Ik ging het zelf bijna geloven…
Inmiddels weet ik dat ik nooit a-seksueel ben geweest. Inmiddels weet ik dat het logisch is dat je niet naar seks verlangt als je dit associeert met pijn en teleurstelling. En inmiddels weet ik dat het ook anders kan. Dat ik nooit kapot ben geweest, maar gewoon even moest leren hoe mijn hoofd en lichaam weer konden samenwerken.
Iets wat ik in dat zelfde jaar leerde na mij al heel wat jaren in persoonlijke ontwikkeling verdiept te hebben. Ik herstelde de verbinding met mijn lichaam en kwam er per toeval achter dat dit een enorm positief effect had op mijn vaginisme. In 2019 had ik voor het eerst pijnvrije penetratieseks en daarna kon de vlag uit en het dak eraf, maar dat niet alleen. Ik móést hier iets mee want als dit voor mij zo goed werkte, gold dat misschien ook voor andere vrouwen.
Mijn universitaire masterdiploma in het Nederlands recht waar ik keihard voor had gewerkt ging de kast in (spoiler: die ligt daar nog steeds stof te vangen), ik volgde de opleiding tot Pesso Psychotherapeut en ontwikkelde mijn eigen methodiek voor vaginismeherstel: Path to Pleasure. Een methode die vandaag de dag al voor honderden andere vrouwen een pijnvrij seksleven heeft gecreëerd. En ja. Dat kan ik zelf soms ook amper geloven 
Zo dat was me wat! Tijd voor wat fun facts want er is (gelukkig) more to me dan de ups en downs van mijn seksleven.
♡ Inmiddels woon ik (sinds september 2025) weer in Málaga onder de Spaanse zon! Geen idee voor hoe lang, mijn intuïtie is altijd ijzersterk geweest en ik leid mijn leven zo veel mogelijk op gevoel.
♡ Chocola met nootjes wordt nóg lekkerder als je het met pindakaas eet. Thank me later.
♡ Het kan zomaar gebeuren dat ik op één dag Nederlands, Engels én (halfbakken) Spaans praat. Dat zorgt ervoor dat ik geen enkele taal meer vloeiend spreek en soms serieus moet nadenken of het nou allebei of toch allebij is.
♡ Dat gezegd hebbende ben ik gék op taal en alles wat daarmee te maken heeft. Ik heb eelt op mijn rechtermiddelvinger van het journallen, kan mij eindeloos vermaken met woorden die in een andere taal geen letterlijke vertaling hebben (zoals ‘gezellig’) en droom van het schrijven van een eigen boek.
♡ Tot slot ben ik de trotse bezitter van een cafeïne verslaving en zal ik er nooit achter komen hoe ‘fris’ je je voelt als je gewend raakt aan het drinken van paddestoelen, groene thee of decaf. Daarvoor is mijn koffiemomentje ’s ochtends te heilig en er is geen gezondgeidsgoeroe die daar met zijn verlichte vingers aan komt.
