Afgelopen week werd ik ineens overvallen door schuldgevoelens gevolgd door een bak medelijden. Of misschien is compassie een beter woord. Klinkt in ieder geval een stuk minder negatief.
Voor niemand minder dan… mijn brein.
Want net als veel vrouwen+ met vaginisme zat ook ik jarenlang ‘in mijn hoofd.’ Piekeren was mijn tweede naam en als er iets stond te gebeuren had ik ieder onwaarschijnlijk (negatief) scenario uitgedacht.
Tel daarbij op dat ik vaak dacht dat mensen boos op mij waren, ik gesprekken in mijn hoofd afspeelde, moeite had om echt te ontspannen en.. zo kan ik nog wel even doorgaan. Ga ik niet doen. Je snapt mijn punt en waarschijnlijk herken je jezelf er minstens een beetje in.
Ik zat in mijn hoofd. Dat was duidelijk. De oorzaak daarvan was dat ook: een disconnectie van mjin lichaam.
Wat ik mij niet realiseerde was dat mijn brein al die tijd compenseerde voor een gebrek aan belichaamde veiligheid in mijn lichaam.
In je hoofd zitten..
Piekeren..
Overdenken..
Het klinkt zó negatief dat je vergeet dat dit het gevolg is van een brein dat veel te veel taken op zich moet nemen. Een brein dat keihard werkt. Een brein dat overcompenseert voor wat je ook in je lichaam zou moeten voelen.
Wat er vervolgens gebeurd is: overidentificatie met het brein. Wat niets meer of minder betekent dan het geloven van je gedachten. Gedachten als ‘ik ben mislukt,’ ‘het is mijn schuld,’ ‘het zal nooit lukken..’ Herkenbaar?
Ook dit is geen teken dat er iets mis met je is. Het is logisch gezien wat je ervaart, maar het is ook ontzettend pijnlijk. Want wanneer je vastzit in survival omdat belichaamde veiligheid ontbreekt zijn de gedachten meestal donker, negatief en tsja.. niet heel aardig.
Misschien dat dat de reden is dat ‘in je hoofd zitten’ zo’n negatieve lading heeft. Terwijl dat arme brein minstens zo veel liefde verdient als je lichaam voor al het harde werken.
En wat voor je lichaam geldt, geldt ook voor je brein. Om te helen mag je de verbinding herstellen. Want overidentificatie met je brein is niet hetzelfde als met je brein in verbinding zijn.
De weg naar verbinding met je brein is wel iets anders dan de weg naar verbinding met je lichaam. Voor meer verbinding met je lichaam mag je naar je lichaam toe bewegen. De sensaties opmerken. Grenzen voelen. Emoties waarnemen..
Omdat je al (iets te veel) ‘in je brein’ zit hoef je er niet naar toe. Je mag juist een beetje afstand nemen terwijl je in verbinding blijft. ‘Verbinding’ kan immers enkel bestaan tussen twee individuen.
Je mag ruimte creëren voor je gedachten door ze niet weg te wensen, maar je er ook niet mee te identificeren. Voor een korte lichaamsgerichte oefening (jep, je brein is onderdeel van je lichaam!) mag je je ogen sluiten, je schedel bewust ontspannen en wat ‘ruimte’ rond je hersenen visualiseren.
In deze ruimte zal je je langzaam maar zeker losmaken van je brein. Dan kan de ‘echte jij’ gaan groeien en bestaan. Niet de ‘jij’ die zich identificeert met negatieve gedachten, maar de autonome jij.
Want alleen als alles er mag zijn kan jij als geheel gaan samenwerken. En dan kan het leven weer gaan stromen. Tijdens de seks én op andere gebieden.
Klaar voor een pijnvrij seksleven? Meld je hier gratis aan voor de online masterclass over vaginismeherstel!
